ONZE SAAR…

Hoe Saar in de Happiness family terecht kwam..

Zoals jullie in mijn vorige blog over Bram hebben kunnen lezen was hij erg verdrietig omdat hij eenzaam en alleen was. Ik bleef zoveel als ik kon bij hem in de weide maar dat was geen oplossing. We besloten om een vriendinnetje voor onze Bram te gaan zoeken. We struinden marktplaats af en de plaatselijke advertenties. Maar een geitenmeisje vinden was nog niet zo makkelijk. Geitenbokjes kon je overal vaak gratis ophalen maar de dames wilde men houden in verband met de melk die ze geven en omdat ze gewoon veel liever zijn.. Maar.. yes daar stond dan eindelijk een advertentie die aan al onze eisen voldeed. De keuze was uit drie dametjes die twee maanden jonger waren dan onze Bram en ook witte Nederlandse melkgeiten waren. Het leek ons een perfecte match voor Bram.  Onze dame stond een half uurtje rijden ergens in Zeeuws Vlaanderen op een zorgboerderij voor autistische kinderen. Wel kon het geitje alleen naar mensen met een UBN nummer. Wat was nu weer een UBN nummer?? Na dat opgezocht en gelijk maar aangevraagd te hebben waren we klaar voor de start. Na een belletje konden we gelukkig al snel terecht.. Daar stonden ze dan drie prachtige meisjes, hoe kun je daar nu uit kiezen? Gelukkig was manlief mee en die was er al snel over uit: Die met het gescheurde oor waar het oormerk uit is gegaan. (hij heeft een zwak voor gekke beesten) Na het overschrijven van de UBN nummers en het vervoersdocument getekend te hebben ging ons Saartje op naar haar nieuwe thuis. Ik had het van te voren spaans benauwd gehad hoe we zo een geit dan toch moesten vervoeren? Maar volgens man lief kon dat gewoon voorin de werkbus.

Saar in de werkbus

Saartje naar haar new home..

Saar vond het allemaal best en sprong zo de bus in. Halverwege ging ze liggen en viel ze in slaap. Thuis aangekomen waar Bram al weer luidkeels liep te mekkeren was het tijd voor hun kennismaking. Van een eind keek Bram al nieuwsgierig wat daar nu toch aankwam. Toen Saar bij Bram in de weide kwam was hij door de dolle heen zo blij.

Bram in love

Na wat heen en weer gesnuffel gaf Bram een rondleiding aan zn nieuwe vriendin door de weide en aten daarna samen uit de hooiruif. Saar was een heel makkelijk geitje die Bram overal volgde waar hij heen ging wat hij op zijn beurt helemaal prima vond. Wel had onze Bram heel snel door dat hij een hele knappe vriendin had getroffen en zijn mannelijke hormonen gingen daarom al snel met hem aan de haal.

’t verliefde stel

Twijfels..

Bram was blij en sinds Saar bij hem was komen wonen heeft hij bijna nooit meer gemekkerd. Ze deden alles samen en weken geen moment van elkaars zijde. Bram zijn favoriete spelletje was toch wel om boven op Saar te klimmen… Maar ach we hadden gelezen dat een geitje pas met een maand of 7 geslachtsrijp zou zijn, tegen die tijd zouden we Bram laten helpen.

Toch vond ik dat Saartje een maand nadat ze bij ons was gekomen wel een beetje vreemd deed. Ze mekkerde alsof ze echt knettergek was, we lagen helemaal in een deuk wanneer ze dit deed. Ook werd haar buik steeds dikker maar nee ze kon niet zwanger zijn want ze was nog niet geslachtsrijp en ze was nog een baby die heel hard aan het groeien was.. Hoewel het echt niet kon, ging ik me toch maar eens inlezen over hoelang een geit zwanger was, hoeveel kleintje ze dan krijgen en hoe of dat dan allemaal moest.. Alle You Tube geitenbevallingen werden bekeken..

Saar (links) is duidelijk veel dikker als Bram

Saar naar de veearts..

In maart ’17 hield ik het niet meer nu moest ik het weten, was dat arme kind nu zwanger of niet? De dierenarts van de honden was niet gespecialiseerd in geiten.. Dan maar op zoek naar een veearts. Op 10 minuten afstand zat er eentje. Deze de situatie uitgelegd en een afspraak gemaakt voor 16 maart. ” ’s morgens vroeg om 8 uur moesten Saar en ik er zijn. Saar in de kofferbak getild en met een slakkengangetje naar de veearts gereden. Toen ik de wachtkamer binnenkwam met Saar schoot iedereen in de lach die daar met zijn hond of poes zat te wachten.

Saar bij de dierenarts

Gelukkig waren we als eerste aan de beurt. Saar werd gewogen 37 kilo.. best flink voor een geitje van 8 maanden. Nadat de veearts had gevoeld (ze voelde niet veel) wilde ze voor de zekerheid een echo maken. Saar werd geschoren en daarna werd de gel op haar buik gesmeerd. Daarna begon het zoeken… maaaah wat was dat spannend. Maar de veearts vond niks.. was ik dan gek? Ze was echt mega dik! We speurden samen het scherm af op een teken van leven.. en jaaaaah toen we het bijna op wilden geven zagen we een duidelijke hartslag en we zagen iets bewegen. Blijkbaar was babygeit al zo groot dat het niet meer in zijn geheel op de echo te zien was.. een maand of iets langer.. dacht de veearts dan zou de kleine geboren worden.

Zwangere Saar

Opluchting aldaar, eindelijk wisten we waar we aan toe waren. Saar kreeg extra krachtvoer en werd heerlijk vertroeteld. Na een maand was er nog geen baby, wel werd Saar steeds langzamer en nog dikker. Ze zocht vaak aandacht en wilde dicht bij je zijn. De tuin werd helemaal omheind, er werd genoeg hooi en stroo ingeslagen en ik liep een aantal maal per dag naar de weide. Ik voelde me best schuldig, die arme Saar. Een dracht duurt 5 maanden bij geiten.. en die kleine zou met een maand geboren worden terwijl ze zelf net 8 maanden was. Dat betekende dus dat ze met 4! maanden al zwanger was… Bram had goed zijn best gedaan!

Saar groeit en groeit..

24 april 2017

Een geitenbevalling.. het leek me geweldig om mee te maken. Maar daar hoefde ik volgens internet en bekenden niet op te rekenen. Een geit bevalt als het rustig om haar heen is en wanneer er niemand is. Aangezien mijn beesten en ik een beetje gek zijn en ik veel bij ze was dacht ik er het mijne over. Na een lange week wachten, na de beloofde maand dat de kleine geboren zou worden, werd ik laat wakker. Zodoende was ik pas rond half 10 in de weide om de beestjes te verzorgen. Normaal als ik aan kom, rennen Bram en Saar al naar de hooiruif omdat ze weten dat ze daar hun eten krijgen. Nu had alleen Bram haast. De laatste tijd had Saar moeite met opstaan dus was het logisch dat ze wat later kwam. Eenmaal op gestaan kwam ze op haar gemakje eten. Toch vertrouwde ik het niet helemaal. Ik bleef wat langer plakken als anders. Toen ik weg wilde gaan, begon Saar te mekkeren dit deed ze anders nooit. Zodra ik bij haar bleef was het goed, liep ik weg begon ze weer. Ik wist het zeker ze gaat bevallen ik voelde het aan mijn water.. Ik pakte snel de hooivork en begon als een malle de stal leeg te scheppen, die kleine moest natuurlijk wel in een gespreid bedje terecht komen. Terwijl ik het schone stro van zolder aan het pakken was, begon Saar vreemd te mekkeren en ging ze op de grond liggen. Ik smeet het verse stro met een noodgang in de stal en ging snel bij Saar zitten. Het was een beetje aan het regenen dus probeerde ik Saar in de stal te krijgen. Maar daar dacht mevrouw anders over. Ze bleef liggen waar ze lag en had echt veel pijn. Voor de zekerheid had ik de weide afgesloten zodat de honden niet binnen konden en omdat Bram nogal lomp kon doen. Door het gekerm van Saar kwam Bram door het schapengaas kijken wat er aan de hand was..

In mijn volgende blog kijken jullie mee naar de geboorte van Fien..

Laten jullie in een reactie weten wat jullie van Saartje haar verhaal vonden?

 

4 thoughts on “ONZE SAAR…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *