MY FITJOURNEY

Van lui naar fit

Waar is mijn ‘fit journey’ eigenlijk begonnen vraag ik me al typend af.. Ik denk dat ik dan toch terug moet naar kleine ik. Thuis aten wij altijd heel gezond. Veel groente, beetje aardappelen of pasta en een klein stukje vlees. Als tussendoortje vaak fruit en melk want… melk ik goed voor elk (dacht men vroeger) Maar toen ik eenmaal een puber werd was ik al dat gezonde meer dan zat! Ik wilde chips, koek, snoep, pizza, patat.  Op mijn zestiende haalde ik mijn scooter rijbewijs. In plaats van elke dag 12 km. heen en terug fietsen van school naar huis racete ik lekker op mn scooter rond. Zelfs de avondkrant die ik elke avond rond bracht ging per scooter.. Vanaf die tijd heb ik ook bijna nooit meer op een fiets gezeten tot een paar jaar geleden. Op mijn zestiende leerde ik de liefde van mijn leven kennen. Ik at in die tijd steeds vaker bij hem in plaats van thuis. Fantastisch elke dag gebakken aardappelen of friet!! Na zo een twee jaar kwam er op het dorp een schattig hoekhuisje te koop. Dit hebben we gekocht en samen helemaal verbouwd: ons eerste paleisje! Wat waren we happy toen het klaar was na twee jaar. Daarna zijn we getrouwd en na nog een zomertje klussen in de tuin was alles spik en span. Daar zat ik dan: in een spik splinter nieuw huisje en een leuke fulltime baan.. Ik werkte in de ouderenzorg als verzorgende hierdoor werkte ik onregelmatig (dag en avond diensten) Ik sliep als ik een avonddienst had uit tot zeker 10 uur. Pakte dan wat te eten en ging weer terug liggen met de laptop. Ik was lui serieus echt lui en doelloos. Na een paar maanden ging me dat irriteren en wilde ik actiever worden. We besloten voor een actieve hond te gaan om lekker mee te kunnen gaan wandellen. Zo kwamen we uit bij onze Labrador Tess. Ondertussen genoot ik van ons leventje en bij al de gezelligheid hoorde eten heeeeel veeeeel eten: wijntjes, borrelhapjes, snelle vieze vette maaltijden enz.. enz.. Tot op een dag… De cliënten op het werk werden gewogen, mijn collega grapte: zullen wij ook? Ik had in geen jaren op een weegschaal gestaan (wat ik me nu totaal niet meer kan voorstellen). Dat moment dat ik op de weegschaal ging staan en de cijfers zag…. wat was voor mij een eye opener, één waar ik op de dag van vandaag blij om ben!

Man man wat schrok ik me rot… 68,9 kg ( ik ben 1.64 m). En nee dit was geen spiermassa dit was VET!

Ik was niet enorm dik of obese maar dit wilde ik niet, dit was geen gezond BMI meer en zo was ik helemaal niet. Ik wilde als ik ging shoppen me fijn voelen in wat ik aantrok. Ik wilde mezelf recht aan kunnen kijken in de spiegel, ik wilde niet walgen van mezelf. Nu ik deze blog maak en foto’s erbij zoek van mijn ‘dikke periode’ kom ik er achter dat ik er op twee na geen heb. Ik haatte foto’s, ik maakte nooit selfie’s en wilde ook nooit op de foto. Na mijn weegmoment was ik zo geschrokken dat ik direct maatregelen heb genomen. Ik ben voor het eerst in mijn leven gaan fitnessen, gaan afvallen maar vooral gezond en bewust gaan eten.. Ik heb me verdiept in calorieën, voedingswaardes zoals de koolhydraten, eiwitten en vetten. Toen ik eens uitrekende wat ik gemiddeld op een dag naar binnen werkte zat dit boven de 3000 kcal. Als we speklappen aten en er zaten er zes in een bakje aten we er allebei rustig drie op incl. rosti’s en toetjes met kilo’s suiker. Het fitnessen stelde niet veel voor. Ik deed vooral cardio en van krachttraining had ik nog nooit gehoord. Ook wandelde ik iedere dag minimaal twee uur of langer met onze Labrador Tess. Mijn streefgewicht was 55 kilo. Na twee jaar was ik 15 kg lichter en woog ik dan echt 55 kilo.. Ik was mega trots en voelde me fit en had eindelijk weer maat Small/36. Maar ik sloeg door..

Van fit naar mager

Wauw 55 kilo wat was ik blij en trots.. maar dat kon beter! Nu wilde ik eindelijk mijn buikspieren gaan zien. Ik probeerde zo laag mogelijk in calorieën te blijven en zoveel mogelijk te bewegen. Maar het afvallen werd na 15 kilo steeds moeilijker. Rond de 53 kilo ging ik me steeds minder fit voelen en was ik snel duizelig en had weinig fut. Wel kreeg ik eindelijk lijntjes in mijn buik.. dat wel ja. Ik besefte me steeds meer dat het afvallen een obsessie was geworden. Ik had in die periode veel stress en weinig grip op mijn leven, het behalen van een steeds lager cijfer gaf me veel voldoening en grip op mijzelf. Dat kon niemand me afpakken want ik bepaalde zelf wat ik in mijn mond stak..

Ik wilde mager zijn waarom? Geen idee! Was het mooi? Nee zeker niet.

Kennissen en vrienden die ik voor langere tijd niet gezien had schrokken van me als ze me zagen. Door collega’s  werd zachtjes gevraagd of ik toch niet ziek was? Weer anderen waren bang voor anorexia.

Op een gegeven moment vroeg ik me toch voorzichtig af wat ik nu eigenlijk voor doel voor ogen had? Ik wilde fit, gezond en sterk zijn. Ik wilde niet eng dun mager en futloos zijn maar gespierd en zelfverzekerd. Toen ook mijn billen en borsten zo goed als verdwenen waren en mijn vriendinnen mij telkens opnieuw vertelden wat zei zagen in plaats van wit ik zag, was het genoeg. Was ik nou gek geworden? Kom op zeg wilde ik nu een voorbeeld zijn voor mensen die problemen hadden met een paar kilo te veel of serieus overgewicht? Ik ben veel gaan lezen.. volgens mij heb ik elk fitness/food artikel wel gehad wat op internet te vinden is. Het doel wat ik voor ogen had zou ik nooit behalen als ik zo door was gegaan. Spieren hebben brandstof nodig om te kunnen groeien, daar voor zal je moeten eten. Het knopje ging op tijd om dankzij alle lieve mensen om mij heen.

Van mager naar #girlswithmuscles

Dus spiermassa opbouwen werd het nieuwe doel tegelijkertijd kwam er een nieuw doel bij: geduld! In de gym leerde ik steeds meer mensen kennen met ‘verstand van zaken’. Ik leerde nieuwe begrippen kennen als: ‘cutten’ en ‘bulken’ ook begreep ik dat ‘clean eten’ heel wat anders inhield dan weinig calorieën innemen en eten als een konijn! Maar het aller aller belangrijkste werd me wel heel erg duidelijk: Zelf acceptatie! Ik ben van nature niet snel tevreden. Als ik iets doe wil ik het voor de volle 100 procent!

Het is bij mij zwart of wit… best jammer want grijs is zoveel makkelijker en beter vol te houden..

Hoezo balans is the key… Nu ik meer eet en geregeld en anders train is mijn lichaam positief veranderd. Mager ben ik niet meer, dik ook niet. Wel ben ik trots dat ik nu een kleine spierbal om de hoek zie komen kijken en dat ik toch weer die lijnen in mijn buik krijg zonder mager te zijn. Er zijn periodes dat het ‘clean eten’ heel goed gaat, maar het freetmonstertje in mij neemt zo af en toe nog wel eens de overhand. Wat ik wel geleerd heb is om hierin niet te blijven hangen. Hoezo zou je op maandag beginnen met ‘weer normaal doen’ terwijl je na die te lekkere Tony’s Chocolonely op vrijdag middag niet gelijk de draad weer oppakt? Juist voeding is zo belangrijk, dit bepaald namelijk 70 procent van het resultaat naast het trainen. Abs are made in de kitchen?! Hoe te trainen en te eten is me duidelijk.. Ik weet precies hoe ik een killerbody kan behalen! Ik ben nu echt gelukkig met mijn lichaam. Natuurlijk heb ik ook periodes dat ik denk.. oeps Juud kom op he, eet weer eens even normaal. Maar ik weet dat als ik weer een week gezond eet en lekker train mijn lichaam zich gelijk weer aanpast.

Maar… al zou ik een prachtige strak getrainde body hebben, maar mijn mindset niet veranderen.. wat heb ik dan aan die killerbody? Niets! Door de jaren van mijn fit journey heen is mijn mindset al veel veranderd op een positieve manier. Maar een echt happiness mind with myself nee die is er nog niet… En dit word mijn nieuwe doel!

Laten jullie in een reactie weten wat jullie van mijn verhaal vonden?

XOXOXO

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *