ONZE FIEN

Hoe Fien in de Happiness family terecht kwam…

Happy happy me dat m’n lieve Saartje op me had gewacht zodat ik alles vanaf het begin van de bevalling kon filmen. Hieronder zie je een verkorte versie van hoe onze Fien ter wereld kwam. Let vooral op Bram hoe ontzettend lief hij is voor Saar!

Yes  een gezonde dame was op de wereld gezet.. maar zou het er bij een blijven? Ik was heel benieuwd of er na Fien nog een broertje of zusje uit zou komen. Saar bleef steeds persen maar ze kreeg ‘het’ er niet uit. Nadat ze Fien had schoongelikt. Heb ik Fien opgepakt en in de stal gelegd, Saar kwam gelijk achter me aan en ging lekker in het schone stroo naast haar kind liggen. Na een uur was er nog geen nummer 2 gearriveerd. Wel hing er nog steeds een ‘ballon’ met een navelstreng uit bij Saar. Ik ben er heel voorzichtig aan gaan trekken na 1 meter kwam er wel iets heel bijzonders uit.

Het lammetje was nog compleet intact en je kon de oogjes en het hoofdje goed zien. Het vliesje er omheen was mega stevig. Volgens de dierenarts had ik geluk dat het er uitgekomen was omdat dit soort ‘vruchtjes’ heel lang kunnen blijven zitten en kunnen verstenen.

Beetje bezorgd…

Gelukkig ging Fien gelijk op zoek naar voedsel en had ze al snel ontdekt waar ze dat kon vinden. Saar was een beste mama en bleef dicht in de buurt van d’r kleine hummel. Fien vertikte het om aan twee kanten te drinken zodat Saar bijna scheef ging lopen.

Maar waarom was het juist nu precies zo guur en koud buiten? Zou die kleine het nu niet veel te koud hebben? Als advies kreeg ik om Fien goed droog en warm te wrijven en eventueel een warmtelamp op te hangen.. Alle grote handdoeken die ik in huis kon vinden sleepte ik mee naar de stal om Fien lekker warm te maken.

Maar die warmte lamp had ik niet en als ik er al een had gehad, was er geen stroom. Toen manlief thuis kwam was het probleem zo opgelost: dan gaan we daar toch om! Ja maar die stroom dan? Dan kopen we de langste haspel die er is.. Maar zo simpel ging dat nog niet. Gamma had niks en de rest was al dicht. Karwei Middelburg gebeld en die had er nog een! In volle vaart naar Middelburg geracet omdat de winkel al bijna dicht ging. Een uur later in het donker en de plenzende regen werd de warmtelamp in de stal gemonteerd en de twee haspels uitgerold zodat onze freule lekker warm kon gaan slapen. Terwijl de warmte lamp de stal heerlijk warm maakte genoten wij nog even in het verse stro met Bram en Saar van kleine Fien. Om 2.00 en 5.00 uur had ik mijn wekker gezet omdat ik het toch wel erg spannend vond. Om 2.00 uur was Fien heerlijk aan het drinken en de stal was heerlijk warm. Ook om 5.00 uur was alles rustig en tevreden. Nacht nummer twee geloofde ik het wel.

Heerlijk onder de warmtelamp

Kraamvisite..

Wat was dat gezellig en bijzonder om zo een babygeitje te zien opgroeien, geweldig! Fien kreeg alle aandacht van het bezoek en daar hoorden natuurlijk roze en witte muisjes bij.

Growing up

De volgende dag wilde Saar naar buiten, ze had heel veel honger maar eigenlijk wilde ze ook niet weg van Fien. Ik trok een groot warm vest aan en tilde Fien hier in. Zo kon Saar rustig gras eten en was Fien lekker warm bij haar in de buurt.

Fien vond het blijkbaar heerlijk want een aantal weken later, toen ze al lang niet meer in m’n vest paste.. bleef ze proberen om in mijn vest te klimmen. De derde dag was het heerlijk weer en lekker warm buiten. Fien vond het fantastisch buiten en maakte de gekste sprongen.

De warmtelamp was niet langer nodig, het werd voorjaar.. Fien groeide heel hard. Begin juni gingen we op vakantie. Na 12 dagen kwamen we terug en was Fientje geen Fientje meer maar echt Fien. Wat was die flink gegroeid, ze at zelfs al mee uit de hooiruif.

Nu bijna een half jaar later drinkt ze af en toe nog steeds een slokje bij d’r mamie. In plaats van zich de hele dag dicht aan de zijde van Saar te houden loopt ze nu de hele dag met Bram mee. Die twee… help… Samen ontsnappen, schapen plagen, vrouwtje pesten, in bomen klimmen en lekker gek doen op het speeltoestel.. Duidelijk van wie ze dat heeft.. En dan te bedenken dat Saar al zo een twee maanden zwanger was op de leeftijd van een half jaar…

Maatregelen…

Ja die werden getroffen want dat moesten we niet nog een keer hebben een tienerzwangerschap. Bram moest worden gecastreerd. Dit kon op twee manieren. 1 was het hele zaakje er uit en 2 was dat de boel van binnen werd gekraakt. Het klonk niet bepaald als muziek in m’n oren maar het moest! Ik wilde ons Brammetje ook niet kwijt. We kozen voor optie 2. Dit omdat optie 1 een bloederige bedoening zou worden met een flinke wond. Aangezien het warm zou worden zou de wond snel geïnfecteerd kunnen raken door vliegen enz. Die arme Bram. Het was het uur van de waarheid. De afspraak stond 1,5 week later vast op 3 mei ’17 in de middag.

Arme Bram

Zodra de veearts aankwam lopen met zijn gereedschap kreeg ik direct spijt!! Nee dat meen je niet zei ik.. Word hij daarmee gekraakt??? De rillingen over m’n lijf. Toen ik de foto later aan manlief liet zien kreeg hoe spontaan braakneigingen bij het idee dat…

De ‘notenkraker’

Bram zou eerst worden verdoofd. Ik smeekte de veearts bijna om een overdosering want ik wilde echt niet dat hij ook maar iets zou voelen. Van vier strobalen had ik de operatietafel gemaakt in de stal. De verdoving werkte al snel en Bram zakte door zijn hoeven. Met z’n tweeën tilden we Bram op de operatietafel.

Bram helemaal van de wereld.

Nog even gewacht en daarna nog een plaatselijke verdoving (auww) gegeven. Hier reageerde hij nog wel op, dus ik had het er helemaal niet op. Maar volgens de veearts was meer verdoving niet meer verantwoordelijk..

Terwijl ik al pratend tegen Bram de andere kant op keek werd hij ontdaan van zijn mannelijkheid. Maaah ik voelde me echt een dierenbeul maar om Bram nu zijn hele leven apart  van de dames te houden vond ik toch ook niet eerlijk. Toen het klusje geklaard was, moesten we wachten totdat Bram weer bij zijn positieven kwam. Dit duurde wel erg lang maar het kon me niet schelen hij was in elk geval goed verdoofd geweest. Na een half uur kwam meneer weer een beetje bij. De volgende dagen was hij zo mak als een lammetje. Hij was werkelijk nog nooit zo lief geweest. De laatste weken was hij strontvervelend geweest. Zodra ik in de weide kwam moest hij altijd bijten of bokken. Sinds zijn castratie is hij veel relaxter en aanhankelijker geworden. Zijn klokkenspel is zeker twee derde gehalveerd. En het belangrijkste van alles: hij loopt heerlijk tussen de dames in de weide zonder dat ik bang hoef te zijn voor zijn toverkunsten. Het is nu puur genieten van dit fantastische gezinnetje!

Kleine Fien en Saar

1 thought on “ONZE FIEN

  1. Hier word ik inderdaad blij van! Wat mooi om zo’n bevalling mee te maken en een klein geitje te zien opgroeien. Leefde helemaal met je mee toen Bram gekraakt moest worden. Awwww! Superleuke post!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *